Obejrzałem wczoraj kawałek hollywoodzkiego filmu, którego akcja dzieje się na open space jakieś firmy. Dość dobrze znany mi widok. Bywałem w takich miejscach regularnie, a nawet przez jakiś czas sam w pracowałem w takich warunkach. Oglądając film, poczułem jednak, że coś jest nie tak, że trochę to inaczej wygląda niż w rzeczywistości. Sprawa…
Dziewczyna w maseczce, na oko uczennica liceum przechodzi obok świeżo rozwieszonych karteczek z informacją o demonstracji antykowidowców (”Walczmy o wolność” czy jakoś tak, w każdym razie, covid nie istnieje). Zarywa kilka z nich, zgniata i wrzuca do kosza. Podchodzi do niej facet, jakieś 40 lat, osiłek. – Te, głupia, włącz myślenie! –…
To jest ten ból, gdy widzisz, ile zarabia ktoś, kto przechodzi przez życie bez ekscytacji, bez spalania się, bez walenia głową o ścianę. Myślisz sobie: „Przecież to takie proste. Wystarczyło pójść na jakąś ekonomię albo informatykę. Może i nudy, może mnie to nie dotyczy, ale przecież, jakie życie byłoby teraz wygodne!”. Nie bądź głupi! Przynajmniej…
To było olśnienie. Nie przyszło, trudno, z głębin psychiki. Nie usłyszałem go, stojąc w oknie i patrząc jak błyszczy, przypięta na niebie lampka Jowisza. Wyczytałem je. Ale to wciąż olśnienie. Czytasz przecież tyle rzeczy, ale są one jak tłum bladych przechodniów za zamkniętymi oknami. Jeżeli poruszyło cię to, co przeczytałeś, przyczyna była w tobie.…