Dostrzegać nowe rzeczy

Przychodzę do pracy, gdy jest jeszcze ciemno. Robię kawę i rzucam się na listę zadań. Trochę załatwiam, trochę rozmawiam, trochę myślę, trochę planuję, trochę piszę, trochę się miotam. Niewiele przerw. I nagle, każdego dnia, okazuje się, że już prawie wieczór.

Co się stało z czasem? Dlaczego dni mijają tak szybko? Dlaczego mam poczucie, że każdego niemal dnia zamieniam kunsztowne skarby na garść tandetnych błyskotek?

Pamiętam, jak odkryłem, mając jakieś dziesięć – jedenaście lat, że czas biegnie inaczej niż dawniej. Dawniej – myślałem – odległość od rana do wieczora była ogromna. Gdy człowiek budził się rano, dzień rozciągał się przed nim jak jakaś nieskończona preria. Wcale nie było takie pewne, czy preria ma drugi, wieczorny brzeg. Zawsze mogło się przecież zdarzyć, że się gdzieś utknie na jej środku i że zawsze będzie to samo przedpołudnie.

Ale potem wszystko zaczęło przyśpieszać. Jako nastolatek zacząłem się czuć okradany. Co się dzieje z tymi dniami!? Za mała zawartość czasu w dniach! Oszuści, muszą gdzieś podkradać czas. Kradli. Szkoła, odrabianie lekcji, zrzędzenie starszych, zajęcia dodatkowe, pomaganie rodzicom, cele, które człowiek chciał osiągnąć, własne przyzwyczajenia.

Było źle, ale nie podejrzewałem, że to tylko początek. Że będą kraść coraz więcej czasu, że ta moja nieobjęta preria zmieni się w wąski trawnik, który można przeskoczyć bez rozbiegu.

Zacząłem stawać się Latarnikiem.

2.

Mały Książe trafia na kolejną planetę:

Piąta planeta była bardzo interesująca. Była najmniejsza ze wszystkich. Była tak mała, że zaledwie starczyło na niej miejsca na lampę uliczną i Latarnika. 

Natychmiast po wylądowaniu Mały Książę ukłonił się z szacunkiem Latarnikowi.

– Dzień dobry. Dlaczego przed chwilą zgasiłeś swą lampę?

– Taki rozkaz – odpowiedział Latarnik. – Dzień dobry.

– Cóż to znaczy rozkaz?

– Rozkaz gaszenia lampy. Dobry wieczór.

Zapalił lampę.

– Dlaczego zapaliłeś?

– Taki jest rozkaz – odpowiedział Latarnik.

– Nie rozumiem – rzekł Mały Książę.

– Nic tu nie ma do rozumienia. Rozkaz jest rozkazem. Dzień dobry.

Zgasił lampę. Następnie otarł sobie czoło chustką w czerwoną kratę.

– Mam straszną pracę. Kiedyś miała ona sens. Gasiłem latarnię rano, a zapalałem wieczorem. W dzień mogłem odpoczywać, a w nocy spałem…

– A czy teraz zmienił się rozkaz?

– Rozkaz się nie zmienił. Na tym polega tragizm sytuacji. Z roku na rok planeta obraca się szybciej, a rozkaz się nie zmienia.”

3.

Zastanawiam się skąd Antoine de Saint-Exupéry tak wiele wiedział o ludziach.  To trochę podejrzane. Czegokolwiek by nie napisał, trafiał w sedno.

Latarnik ma dokładnie ten sam problem co wielu z nas. Brak czasu na odpoczynek i sen, brak czasu na sensowne życie. Kolejne dni zbyt krótkie by je przeżyć.

Dlaczego?

Z powodu rozkazu (wydaniu angielskim, mowa jest o instrukcji). Rozkaz jest rozkazem. Instrukcja jest instrukcją. Nie ma tu nic do rozumienia.

4.

Żebyśmy się dobrze zrozumieli. Nie jestem jeszcze staruszkiem, który boleje nad przemijaniem i upływem czasu. Może kiedyś, ale jeszcze nie teraz.

Nie przeraża mnie to, że czas płynie. Przeraża mnie to, że tak często mija bezowocnie. Przeraża mnie to, że każdego ranka dostaję do rąk skarb, a niemal każdego wieczoru mam w rękach śmieci.

Budzę się z postanowieniem, że dziś będzie inaczej, idę spać z poczuciem, że znowu się nie udało, budzę się z jeszcze mocniejszym postanowieniem, że będzie inaczej, idę spać z jeszcze większym rozczarowaniem…

Czasem, po kilku dniach spędzonych nad komputerem, myślę o tym, że ktoś inny w tym samym czasie poleciał do Nowego Jorku, podpisał kontrakt dla swoje firmy i wrócił z poczuciem dobrze wykorzystanego czasu; albo wybudował piętro domu; albo uruchomił linię produkcyjną w fabryce.

Ja siedziałem za biurkiem i kręciłem się w kółko. Budowałem konstrukcje ze słów by za chwilę je zburzyć. Zmagałem się z problemami, które po chwili okazywały się nieistotne. Budowałem dachy, nie mając ścian na których można by je postawić.

Nie, nie szukam sposobu by czas przestał płynąć. Niech sobie biegnie tak szybko jak chce. Chodzi o to, by dobrze ten czas wykorzystać.

5.

Kiedyś przez cztery tygodnie byłem na Majorce. Pojechałem tam solo, bez żadnych biur podróży. Nikt mi nie organizował czasu, nie mówił gdzie mam zjeść śniadanie,  o której jest obiad i gdzie mogę pożyczyć rower czy samochód.

Pierwszy tydzień był niesamowity. Każdego dnia działo się tyle rzeczy! Nie chodziło tylko o zwiedzanie (z góry sobie to odpuściłem, choć domu – muzeum Joana Miró nie mogłem sobie darować). Chodziło o odkrywanie nowych miejsc. Gdzie iść rano na śniadanie? Gdzie iść na kawę? Gdzie spędzić przedpołudnie? Jaką drogą dojść na plażę? Gdzie pożyczyć rower i gdzie nim pojechać? Gdzie są jakieś fajne miejsca do medytacji? Gdzie najlepiej być o zachodzie słońca?

Podczas drugiego tygodnia większość z tych problemów miało rozwiązanie. A jeżeli nie, to było wiadomo, że nie ma sensu się tym zajmować. Tydzień był jednak wspaniały. Mogłem spokojnie smakować to, co udało mi się odkryć podczas pierwszych dni. Na przykład aromat codziennej filiżanki kawy w kawiarni pełnej mieszkańców Majorki (trudno było takie miejsce znaleźć, ale może dlatego, że byłem tam poza sezonem, udało mi się). Albo wizyty w kościele, w którym ołtarz zaprojektował Antonio Gaudi. Drugi tydzień to ciągle był intensywny, pełny czas.

Trzeciego tygodnia ciągle było przyjemnie, ale jakoś tak płasko. Wszystko stawało się coraz bardziej normalne. Dni przyśpieszyły.

Czwarty tydzień… hm… jaki czwarty tydzień? Nic nie pamiętam. Zleciało. Odległość między wschodem a zachodem słońca skróciła się do szerokości trawnika.

6.

Gdy znajdujemy się w nowej sytuacji, uważnie się rozglądamy. Tyle rzeczy przyciąga naszą uwagę. Tyle rzeczy nas zaskakuje, tyle nowych możliwości widzimy wokół. Jeżeli te opcje i nowości nie są zagrażające (nie grozi nam, że umrzemy z głodu, że nas ktoś napadnie czy że zamarzniemy w nocy), czujemy doskonale. Przyglądamy się tym nowościom,  eksplorujemy je. Stajemy się na powrót dzieckiem, które poznaje świat.

Jednak w kolejnych dniach ustalamy swoje trasy, znajdujemy swoje miejsca, dochodzimy do najlepszych sposobów na to, jak coś robić. W naszej głowie tworzą się przepisy czy instrukcje postępowania.

Same przepisy nie są złe. Na początku odnosimy z nich korzyści. Możemy smakować świat. Przepisy zwalniają nas od wysiłku, ale nasza uwaga wciąż jest świeża. Ciągle jeszcze dostrzegamy świat. Ciągle jeszcze czujemy smaki, zapachy, kolory i faktury. Siedzimy w tej swoje ulubionej kawiarni, za swoim ulubionym stolikiem i chłoniemy to wszystko, co wokół.

Świeże doznania ciągle mają przewagę nad rutyną. Ale przepis staje się coraz mocniejszy. Oswajamy się z miejscami, smakami i dźwiękami. W końcu, wszystko co widzimy , zamiast „nowe” staje się „dobrze znane”.  U niektórych ta zmiana zajmuje kilka dni, u innych kilka miesięcy. Ale prędzej czy później instrukcja zaczyna przeważać.

Planeta zaczyna się kręcić coraz szybciej. Przestajemy doświadczać i świadomie reagować, zaczynamy poddawać się automatyzmom. Stajemy się Latarnikami.

7.

Tajemnica polega na nowości. Póki dostrzegasz wokół siebie nowe rzeczy,  póki, widzisz coś innego niż wczoraj i przedwczoraj – dzień trwa tyle ile trzeba a ty nie masz poczucia jałowości.

Gdy przestajesz dostrzegać nowe rzeczy – nie tylko zaczynasz mieć poczucie jałowości swoich wysiłków, ale naprawdę zaczynasz być jałowy. To, co robisz nigdzie cię nie prowadzi. Mimo, że biegniesz z całych sił, tkwisz w tym samym miejscu.

Jak sobie z tym poradzić?

Raz na jakiś czas wyjeżdżać na dwa tygodnie?

Dobra rzecz, ale to żadne rozwiązanie, bo dotyczy dwóch z 53 tygodni roku. A co z pozostałymi pięćdziesięcioma tygodniami?

No a gdybym ruszył w podróż i co tydzień zmieniał miejsce zamieszkania? Przyzwyczaiłbyś się do zmiany miejsca zamieszkania i mimo ciągle nowego otoczenia, byłbyś w takich samych koleinach.

Zamiast zmieniać życie we włóczęgę, lepiej nauczyć się dostrzegać nowe rzeczy. Nowość może być wywołana znalezieniem się w nowym miejscu, ale może być także efektem tego, w jaki sposób patrzymy.

8.

Ellen Langer, profesor psychologii na Harvardzie, nazywa umiejętność dostrzegania nowych rzeczy uważnością (mindfulness).

Słowo uważność ma dziś bardzo wiele znaczeń. Najczęściej używane jest jako buddyjskie-nie-wiadomo-co. Gdy buddysta mówi „Bądź uważny”, trudno się domyśleć o co mu chodzi. Najbardziej prawdopodobne, że mówi o siedzeniu w lotosie, zwracaniu uwagi na swój oddech, wyciszaniu umysłu i ciała itp. Niewątpliwie cenne rzeczy, ale Ellen Langer rozumie to słowo inaczej.

Wg. niej uważność jest czymś znacznie prostszym, jak pisze, opiera się na dokonywaniu nowych rozróżnień czy mówiąc inaczej na patrzeniu w świeży sposób na to, co nas otacza.

Ponieważ przeciwieństwem tego rodzaju uważności jest bezmyślność (taka jak wtedy, gdy skręcamy w tą samą co zawsze ulicę, mimo, że mieliśmy dziś zamiar pojechać gdzie indziej) można ją nazwa naumyślnością czy brakiem autopilota.

Uważność nie jest możliwa tam, gdzie dominują rutyny działania i spostrzegania. Jeżeli włącza się nasz stary sposób patrzenia czy działania, przestajemy dostrzegać nowość, przestajemy zatem być uważni.

Uważność można w kimś obudzić. Wystarczy zrobić coś innego niż to, czego spodziewa się druga osoba i nie dać jej możliwości schowania się. Przykład, który nie wiem dlaczego przyszedł mi do głowy. Siedzę sobie w kościele franciszkanów i przysypiam. Jakiś ubrany na biało człowiek coś mówi z ambony. Oczy mi się zamykają coraz bardziej. Nagle widzę, że człowiek schodzi z ambony i wali w moją stronę. Senność znika. Nie tylko u mnie. Ludzie się prostują, ich oczy tracą mglistość i zaczynają błyszczeć. Został złamany przepis: Jeden człowiek mówi coś na podwyższeniu, reszta drzemie. Zaczęło się dziać coś nowego. Ksiądz wyciąga przenośny mikrofon i mówi stojąc blisko ławek. Po chwili oswajamy się z sytuacją. Można wrócić do drzemki.

Oczywiście, nie zawsze obudzenie ludzi jest takie łatwe. Jeżeli masz chwilkę spróbuj policzyć ile razy gracze odbijają piłkę; gorsza wersja z polskimi napisami.

Udało się policzyć?

Już wiesz jak reagują ludzie, gdy na środek boiska wybiega człowiek przebrany za goryla. Zajęci obserwowaniem meczu i liczeniem punktów, nie zauważają go. Czasem jesteśmy zbyt zajęci swoją pracą by zwrócić uwagę nawet na bardzo dziwne rzeczy.

9.

Uważność można jednak obudzić w sobie samym.

Dlaczego mielibyśmy to robić?

Dlatego, że nasze życie przestanie wtedy przypominać szalony pęd Latarnika.

Dlatego, że stajemy się znacznie bardziej wydajni – nasza praca, w odróżnieniu od pracy automatów, zaczyna przynosić owoce.

Dlatego, że bez uważności nie można niczego nowego stworzyć. Bez uważności, nie może powstać żadna sztuka.

Dlatego, że osoby uważne są bardziej lubiane i odbierane jako bardzie charyzmatyczne.

Dlatego, że dzięki uważności łatwiej zapamiętujemy i łatwiej się uczymy nowych rzeczy (nie możemy się niczego nauczyć, jeżeli brakuje nam uważności).

Dlatego, że w ten sposób jesteśmy znacznie bezpieczniejsi – jedną z głównych przyczyn wypadków, kradzieży i wielu innych nieszczęść jest życie na autopilocie.

10.

Jak nauczyć się uważności?

Staraj się dostrzegać nowe rzeczy wokół ciebie.

Zacznij od prostego ćwiczenia. Gdy skończysz czytać ten tekst, przez pięć minut rozglądaj się wokół siebie i szukaj nowych rzeczy, których nie dostrzegałeś do tej pory. Postaraj się znaleźć coś na co nie zwróciłeś uwagi.

Nie ma niczego takiego? Wszystko już znasz?

To zaangażuj się w to zadanie jeszcze mocniej. Zbadaj  co się zmieniło od czasu, gdy ostatni raz przyglądałeś się temu miejscu/ tej osobie. Zastanów się co jest różne od twojego wewnętrznego obrazu.

Przyglądaj się ludziom. Oni zmieniają się z dnia na dzień, tylko my tego nie dostrzegamy. Wczoraj siedziałem i przyglądałem się moim bawiącym się córkom. Widzę je codziennie. Ale dopiero wtedy, gdy zacząłem uważnie patrzeć, dostrzegłem, jak bardzo się zmieniają.

Umiejętność dostrzegania nowych rzeczy to tylko część pracy nad uważnością.

Drugą rzeczą jest zmiana schematów działania.

Nie musisz  od razu robić wszystkiego inaczej. Wystarczy, że wprowadzisz trochę więcej celowej różnorodności.

Spróbuj każdego dnia nieco zmienić swoje rutyny. Zmień przynajmniej trzy punkty w tym co robisz każdego dnia. Co można zrobić inaczej? Z czego mogę zrezygnować? Co mogę dodać? Co mogę zrobić inaczej?

Przyjrzyj się temu, co mówisz. Czy zdarza ci się mówić to samo – toczyć te same rozmowy z bliskimi, klientami czy współpracownikami? Powiedz coś innego. Zapytaj o coś innego. Przyjrzyj się ich reakcjom.

11.

Mam duże szczęście, że wybrałem jako dzień pisania tych ekstów środę. W środę była wigilia i sylwester. Dziś jest środa popielcowa. Dla mnie to ważny dzień. Wbrew ludowo – pobożnościowym skojarzeniom bardzo optymistyczny. Dzień, którego przesłanie brzmi: Praca na sobą ma sens i nie jest pustym wysiłkiem. To dzień, w którym świętujemy naszą zdolność do zmieniania siebie.

Jest jednak jeden warunek by te zmiany nastąpiły. Izajasz, w 43 rozdziale swojej księgi, pisze:

Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie.
Czyż jej nie poznajecie? Otworzę drogę na pustyni, ścieżyny na pustkowiu.

Świat nie został stworzony raz na zawsze. Przeciwnie, ciągle jest stwarzany. Ciągle jest w ruchu. Ciągle dokonują się w nim nowe rzeczy. I naszym zadaniem jest to dostrzegać. Naszym zadaniem jest zwracać na to uwagę, a nie tkwić w tym, co minione, co może i daje poczucie bezpiecznego ciepełka, ale co nas okrada z sensu i czasu.

Czy nic nie rozpoznajesz? Ciągle „ta sama stara bieda”?

Rozejrzyj się. Nowe rzeczy są tuż przed twoim nosem. Nie musisz wyjeżdżać na Majorkę, nie musisz się przeprowadzać ani wywracać do góry nogami twojego życia. Otwórz oczy. Poszukaj „rzeczy nowych”.

Dostrzegaj, ale także naśladuj. Rób rzeczy nowe.

Jeżeli otworzysz się na nowe rzeczy, tam gdzie do tej pory była pustynia  otworzą się nowe drogi.

26 komentarzy

  1. D z i ę k u j ę za wpis.
    ”Przyglądamy się tym nowościom, eksplorujemy je. Stajemy się na powrót dzieckiem, które poznaje świat.” Ja często mam takie uczucie, a nawet sama kiedyś w myślach właśnie użyłam tego samego porównania do dziecka. Po prostu zachwyca mnie fakt odkrycia czegoś, czyli dowiedzenia czegoś i sformułowania spostrzeżenia o człowieku czy życiu . Sam zachwyt nad odkryciem, nad tym jakie to przyjemne, ile przyjemności jest w tym odkrywaniu…

    Wskazówki, myśli pewne, które wyczytałam wsadzę do niewidzialnej chmurki, za głowę. Będę rozważać czy działając wg nich.

  2. Mi też bardzo podoba się artykuł. Dziwiłem się że ludzie z którymi przebywam nie zauważają we mnie tych małych zmian, które ja sam widzę w sobie, a być może zauważyli a nikt mi o tym nie powiedział, tak czy inaczej mam takie poczucie, jakby wszyscy byli jakimiś robotami. Brakuje mi tej nowości świeżości. Kiedyś gdy graliśmy z chłopakami to ktoś coś powiedział docenił, nie wiem ludzie byli jacyś bardziej optymistyczni. Może faktycznie trzeba ich tak zaskoczyć jak ten ksiądz 🙂
    ps. Rozejrzałem się po swoi mieszkaniu i zauważyłem 3 „nowe” rzeczy.

    • Sebastianie, dziękuję za cenny komentarz. Gratuluję 3 nowych rzeczy 🙂

    • Moim zdaniem wszyscy jesteśmy egoistami tak bardzo skupionymi na sobie , że trudno dostrzec coś innego niż własną osobę. Chcemy pomagać, rozwijać się itp. itd. ale jak przyjrzymy się temu bliżej to okazuje się , że chcemy zaspokoić swoje widzimisie 😉 Zapominamy, że jesteśmy tu tylko gośćmi przez jakiś czas i dostaliśmy szanse żeby doświadczyć życia. Przestajemy doceniać to co mamy i szukamy nowych doznań z przekonaniem , że robiąc lub będąc gdzieś indziej będziemy na 100% szczęśliwsi i wszystko się odmieni…ale czy to zawsze się sprawdza, czy to tylko pułapka , w którą sami się łapiemy?

      • Egoizm jest wskazany, oczywiście nie za wielki – tak uważam. Jeśli zarzucasz go mi.. to jesteś w błędzie, robie też coś dla innych. To samo o docenianiu małych rzeczy, robię to raz w tygodniu jakbyś chciała wiedzieć. Chyba że uważasz że miałbym być matką Teresą i wierzyć że gdy ten dramat ciągłego dawania innym i nie otrzymywania nic w zamian, jest czystym wyzbyciem się egoizmu i to jest zdrowe. A motywuje Cię nadzieja na zasiasiadnięcie po prawicy Boga na tronie niebieskim. To powiem Ci że za bardzo się poświecasz, ja nie mam zamiaru tak przeżyć życia…. Choć jeszcze niewiele wiem i ciągle się uczę ale chce to robić po postanowiłem że chce jakoś przeżyć te życie…. Pozdrawiam.

  3. Cenię Twój blog i często Twoje teksty są bardzo trafne (pojawiły się tu moje pochlebne komentarze), ale to co wypisujesz o medytacji i na temat buddyzmu, to straszne bzdury. Zanim się zacznie coś traktować w ironiczny i schematyczny sposób warto się temu UWAŻNIE przyjrzeć i zdobyć jakąś wiedzę. Często piszesz na jakiś temat i Twoje spostrzeżenia pokrywają się z założeniami buddyzmu, po czym wyskakujesz z jakąś ironią stwierdzając, że jest wręcz przeciwnie. Wynika to właśnie z niewiedzy i ignorancji.

    • Karino, Bardzo dziękuję za zademonstrowanie bardzo ciekawego zjawiska. Najpierw, oceniałaś mnie pozytywnie, bo moje słowa pasowały do tego co masz w głowie, bo „doszedłem do tych samych wniosków co założenia”. Potem oceniłaś mnie negatywnie – bo coś nie pasowało.

      Łatwość wystawiania ocen to jedna z ważniejszych przyczyn braku uważności na świat. Błyskawicznie oceniamy innych – pozytywnie albo negatywnie i przestajemy patrzeć. Bezmyślność pochopnych ocen jest jeszcze boleśniejsza, gdy chodzi o nas samych. Boimy się, że inni uznają nas na ignorantów, głupców, pokręconych – i przestajemy być autentyczni. Zamiast wyrażać siebie, oglądamy się na innych, na to co przeczytaliśmy, na to co usłyszeliśmy, kontrolujemy czy to, co mówimy jest zgodne z „oficjalną doktryną” jaka siedzi w naszej głowie.
      Nie jestem oświecony, ale w pewnym stopniu udało mi się uwolnić od strachu przed ocenami. Oceniasz mnie pozytywnie, twierdzisz, że wiem o czym mówię: to Twoja ocena, ja nie jestem od tego inny. I to samo z ocenami negatywnymi. Jestem ignorantem? Pewnie masz rację. Mówiąc to jednak żyjesz w świecie doktryn, rozkazów i schematów. Współczuję ci, bo sam często w to wpadam (być może przy tym fragmencie też wpadłem) i wiem, jakie to niszczące.

      Nie jestem zainteresowany dopasowaniem swojego życia do litery jakichkolwiek doktryn – nie ważne czy jest to buddyzm, katolicyzm czy anostycyzm… Interesuje mnie autentyczne życie – wyrażanie siebie i odbieranie świata na tyle otwarcie na ile to możliwe (może w odwrotnej kolejności). Czy to nie jest pragnienie wszystkich, niezależnie od ubiorów i kolorów? Czy w środku nie leży pragnienie by wyjść z więzienia umysłu i ocen i zacząć cieszyć się tym wspaniałym, nowym światem, którego do tej pory bezmyślnie nie zauważaliśmy?

      Ignorant? Właśnie tak. Dziękuję za podpowiedzenie tego słowa. To wspaniałe być Ignorantem – podchodzić do wszystkiego bez regułek w głowie, bez powagi, bez przyzwyczajeń, bez utartych schematów. Właśnie o tym myślałem pisząc ten tekst: trzeba być ignorantem, trzeba być osłem i cieszyć się z tego.

      Jak powiedziała kiedyś de Mello: „Ja jestem osłem i ty jesteś osłem. Jakie to wspaniałe!”

      • To ciekawe, podobnie jak Karolina, poczułem lekką ironię w wstawce o buddystach 😉 Więc Ci dziwacznie wyglądający ludzie w owej pozycji medytacyjnej, ćwiczą się dokładnie w tej samej uważności o której piszesz. Proste plecy, oddech, nogi, mają pomóc umysłowi na poziomie fizycznym. Rezultatem medytacji uspokojenia umysłu jest właśnie nieustanna świeżość i radość przeżywania chwili obecnej.

        Dzięki za Twoje teksty, jestem wiernym i wdzięcznym czytelnikiem

        PS Jesteś Chrześcijaninem, prawda? 🙂

      • Adzimierzu, dziękuję za wyjaśnienie. Sam staram się, siedząc w kucki, codziennie to robić. Wychodzi lepiej lub gorzej (częściej gorzej) ale próbuję od lat i ta praktyka rzeczywiście pomaga przeżywać obecną chwilę. Lepiej bym nie ujął celów medytacji, pięknie to ująłeś 🙂

        Ironia nie była pod adresem buddyzmu (a nawet gdyby, kolega buddyzm jakoś by ją przeżył, chyba nie ma potrzeby mu pomagać). Ironia była pod adresem potocznej recepcji buddyzmu, a pojawiła się po przejrzenie w niedzielne popołudnie kolejnej książeczki pełnej głupich rad, ale z podtytułem „buddyjska”. Jak to się dzieje, że wystarczy napisać o kimś, że jest buddyjskim mnichem a nagle jego książki zaczynają się sprzedawać mimo, że jest w nich samo siano? Buddyzm stał się marką, coś jak coca-cola. I stąd „buddyjskie-nie-wiadomo-co”. Pewnie powinienem dla jasności napisać „pop-buddyjskie-nie-wiadomo-co”.

        PS Staram się.

      • Manipulujesz troszkę w tej odpowiedzi, ale nieważne. Może wyraziłam się zbyt dosadnie, przepraszam, ale jestem zwolenniczką bezpośredniego wyrażania się, bez zbędnych ozdobników.
        Nie jestem buddystką, ale dużo czytam, również o religiach, stąd moja wiedza. Nie wyznaję żadnej religii i nie zamykam się w żadnych ramach 🙂 Po prostu wiem, że Twój tekst pokrywa się z pewnymi założeniami buddyzmu, a ty ironicznie piszesz, że jest wręcz przeciwnie. Nie wiem czy to takie wspaniałe 😉
        Nie oceniłam Ciebie, ale ten krótki fragment, wcześniej również nie oceniłam Ciebie tylko Twoje teksty. Nie nazwałam też Ciebie ignorantem, ale ten fragment określiłam jako ignorancję, to duża różnica.
        Lubię Twoje teksty, ale drażnią mnie ironiczne uwagi na temat medytacji i buddyzmu, które nie mają poparcia w rzeczywistości i wiedzy, tylko tyle.
        Dziękuję za odpowiedź.

      • JA TEŻ JESTEM OSŁEM! -bywam głupi -zazwyczaj uparty (nie w swej głupocie 😉 ) De mello był wiecznie przygnębiony dlaczego? Bo miał hedonistyczne podejście do życia, nie liczyły się dla niego relacje a były dla niego ważne. De Mello TY OŚLE.

  4. Tylko informacja: pod spodem komentarzy pojawiała się opcja powiadomień mailowy, gdy pojawią się nowe komentarze. Można także wybrać opcję powiadamiania, gdy ktoś odpowie na mój komentarz. Mam nadzieję, że będzie działać, sam jeszcze nie korzystałem z tego. Będę wdzięczy za przetestowanie 🙂

  5. Tak sobie czytam, Zbyszku, ten tekst o jałowości oraz sposobie na nią i mogę tylko przyklasnąć. Nie warto się poddawać i godzić na jałowe życie. Czytałem, że ludzie na łożu śmierci rzadko mówią, że są zadowoleni ze swojego życia. Najczęściej żałują, że godzili się na coś dla świętego spokoju, oddali całe swoje życie pracodawcy albo nie zrobili czegoś z lęku przed zmianami. Wg mnie jeżeli ktoś ma żonę (męża) i dzieci to priorytetem jest zapewnić im szczęście i byt, ale każdego dnia trzeba pamiętać, że życie jest cholernie krótkie i nie wolno go marnować z powodu lęku.

  6. Cześć Zbyszku,

    „Mam duże szczęście, że wybrałem jako dzień pisania tych ekstów środę. W środę była wigilia i sylwester. Dziś jest środa popielcowa. Dla mnie to ważny dzień. Wbrew ludowo – pobożnościowym skojarzeniom bardzo optymistyczny. Dzień, którego przesłanie brzmi: Praca na sobą ma sens i nie jest pustym wysiłkiem. To dzień, w którym świętujemy naszą zdolność do zmieniania siebie.”

    Dla mnie środa była normalnym dniem dopóki nie znalazłem się w kościele, w którym były smutne chórki i ksiądz który wmawiał mi, że jestem grzesznikiem. Rzadko chodzę do kościoła, postanowiłem jednak zrobić to dla mojej rodziny i dawno nie byłem tak zdepresjonowany. Przypomniałem sobie dlaczego do kościoła nie chodzę, wolę iść na spacer …

    Twój artykuł mnie ruszył gdyż po raz kolejny przypomniałem sobie, że ugrzązłem w swojej strefie bezpieczeństwa jako iż boje się nieznanego, które pozbawia mnie „instrukcji”. Boje się sytuacji w których nie wiedziałbym co mam robić – oczywiście nie w każdym kontekście, ale przede wszystkim w kontekstach społecznych. Chciałbym się rozwijać niestety przez tą płaszczyznę jestem ugotowany, gdyż to jedyne co mnie blokuje pomimo chęci pracy.

    Od siebie dam w prezencie pewien cytat, który trzymie w wordzie, adekwatny do tematy wzbogaci ociupinkę stronkę:

    „• Prawdziwie odkrywcza podróż nie polega na szukaniu nowych krajobrazów, ale na patrzeniu nowymi oczami.”

    pzdr 😉

  7. Zabiłeś mnie tym zdaniem ” Przeraża mnie to, że każdego ranka dostaję do rąk skarb, a niemal każdego wieczoru mam w rękach śmieci.” To jest tak prawdziwe… Pozostaje mi tylko wierzyć, że te malutkie klocki, które każdego dokładam do wielkiego planu kiedyś okażą się wspaniałą budowlą. Dzięki!

  8. Ciężko dostrzegać nowe rzeczy w 49-metrowym mieszkaniu… Wiem, warto więc postarać się o większe. Tylko do tego potrzeba kasy, duuużo kasy. A żeby mieć kasę, trzeba uprzednio dostrzegać nowe rzeczy, także w mieszkaniu… Ups, błędne koło. 😉

  9. Taka dygresja: Nie wiem czy ktoś o tym pisał, ale chciałem zauważyć że twoje artykuły składają się w jedną całość, nawet jak czasem się powtarzasz to każdy kolejny artykuł jest uzupełnieniem wcześniejszego. Druga sprawa to o czym piszesz – działa i przynosi efekty. Trochę się pochwalę ale mimo przerażenia (czy innych negatywnych emocji) potrafię się skupić. Kiedy to odkryłem przeszły mi ciarki. ps. wysłałem Ci prośbę na e-maila i mam wrażenie że ich nie czytasz, być może tylko nie odpowiadasz. Ale to jest dla mnie ważne a dla Ciebie pikuś. Pozdrawiam

  10. Tekst rewelacyjny. Inspiruje do dalszej pracy nad sobą.

    Radziłabym byś zmienił opis filmiku („badania z gorylem”), bo stał się on przewidywalny i oglądanie go nie tyle nie ma sensu, co przestaje być zaskakujące. 🙂

  11. Jak czytałem ten tekst to pomyślałem, że dotyczy dokładnie tego, przez co obecnie przechodzę. Dzięki i pozdrawiam

  12. Czy można czymś „nowym” nazwać po prostu nowy, kolejny dzień i na nim wypróbowywać uważność? To tak jak z nowym zeszytem dla ucznia: pierwsza strona jest atrakcyjna, ładnie się ją zapisuje, a potem to tak niekoniecznie… A gdyby KAŻDĄ kartkę potraktować jak tę pierwszą?

  13. Jakbym czytała o sobie.. „Przeraża mnie to, że każdego ranka dostaję do rąk skarb, a niemal każdego wieczoru mam w rękach śmieci” słowa warte zapamiętania, zanotowałam i wprowadzam w życie. Dziękuję

  14. Trafiłem na Twojego bloga, Zbyszku, dzisiaj, całkiem przypadkowo. Jestem pod ogromnym wrażeniem, ponieważ pierwszy raz czytam tak ciekawe artykuły. Trafiasz do mnie w 100%! Świetnie piszesz. Niby prosto i konkretnie, ale czuję jakbym czytał poezję 🙂 Niemal od razu zapisałem Ci swojego maila i będę sprawdzał nowe artykuły! Co do tego artykułu, kilka dni temu, po obejrzeniu filmu „Siła spokoju” (Polecam, świetny film!) zacząłem zwracać uwagę na to co wokół mnie się dzieje i odkryłem, że przez większość swojego życia… spałem. Nie było mnie tu i teraz, cały czas myślami byłem w przeszłości i przyszłości. Twój artykuł świetnie dopełnił moją wiedzę i sprawił, że jeszcze bardziej będę starał się być „uważny”. Dzięki wielkie i pozdrawiam! 😉

  15. Dziękuję 🙂 Proszę nie przestawać pisać.

Zostaw komentarz