Sto lat nie byłem na szkoleniu w roli uczestnika. Gdzieś w okolicy marca zrobiłem sobie prezent i zapisałem się. Czerwiec wydawał mi się bardzo odległy. Pod koniec maja zacząłem z niepokojem zaglądać do kalendarza. No, nie – myślałem – jestem zapisany na szkolenie. Przecież ja nie mam czasu!.
Przez tydzień nosiłem się z decyzją czy iść czy zrezygnować. Może kiedy indziej? Może to bez sensu?
Akceptacja wszystkiego co w sobie mam jest pierwszym krokiem na drodze do tego zmieniać siebie i swoje życie. Zanim jednak zaczniesz się zmieniać, musisz nauczyć się wsłuchiwać w siebie. Musisz rozwinąć w sobie nawyk wpuszczania światła, wszędzie tam, skąd dobiegają niepokojące dźwięki, tam gdzie coś się kryje.
Problem z niektórymi afirmacjami polega na tym, że próbujmey odcinąć jakąś część nas samych. Przypominamy w tym rodzica, który bije dziecko równocześnie mówiąc "bardzo cię kocham". Brak spójności w relacjach z sobą jest niebezpieczny. Nie możesz mówić sobie "kocham się, w pełni się akceptuję, szanuję się", równocześnie tłumiąc i nie dopuszczając do głosu jakieś części siebie. Miłość wymaga zaakceptowania wszystkiego – także uczucia własnej bezradności i nieporadności.
Możesz tworzyć rzeczywistość, ale musisz w tym celu w pełni wykorzystać wszystkie swoje możliwości. Nie robisz tego, gdy wprowadzasz w swój wewnętrzny świat kłamstwo. Pełne kłamstw afirmacje nie tworzą nowych możliwości. Odwrotnie – zamykają je przed nami. Nigdy nie okłamuj samego siebie. Nie wmawiaj sobie, że jest inaczej niż widzisz. Nie neguj faktów. Bądź uczciwy wobec siebie. Szanuj, to co czujesz i to co widzisz.
Był sobie kiedyś człowiek, który znalazł żyłę złota. Szybko zamaskował swoje odkrycie i poszedł dowiedzieć się, do kogo należy ziemia.
Lubię nowe początki. Lubię wracać, do rzeczy, które kiedyś robiłem. Wracać do utartych ścieżek, ale z dystansem i większą świadomością siebie. Z jaśniejszym obrazem tego, co chcę zrobić. Z wiedzą, jakie pułapki na mnie czekają.
Gdy myślę o ludziach, którzy nie mają pojęcia o tym czym są marzenia, wcale nie widzę obdartusów włóczących się po dworcach i śmietnikach. Nie widzę uczniów z przetłuszczonymi włosami, trzymające się z boku, puszystych dziewczyn, niemodnie ubranych chłopaków z Huty ani nawet kiepsko umalowanych urzędniczek kończących pracę o 15.30.
Jasne, człowiek dostaje czasem od Boga talent. Tyle, że talent to coś innego niż nam się zazwyczaj wydaje. Niestety, talent to wyrok na całe życie. Szukaj rzeczy, które kochasz robić. Umiejętności zawsze przyjdą, a miłość – niekoniecznie.
Julia chodzi do piątej klasy. Jutro ma sprawdzian z polskiego. Chodzi z miejsca na miejsce i obgryza paznokcie. – Dlaczego się tak denerwujesz, kochanie? – pyta ją matka. – Muszę jutro dostać szóstkę! – Na pewno dostaniesz. – Ale się boję czy mi się uda. – Przecież jesteś najlepsze kochanie. Wiesz o tym.…